تاريخ : یکشنبه ۱۸ امرداد ،۱۳٩٤ | ۱٠:٥٧ ‎ق.ظ | نویسنده : حسن



تاريخ : یکشنبه ٧ دی ،۱۳٩۳ | ۳:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : حسن

این مطلب برای هم وطنان
روشنفکرنمایی است که هیچ هنری جز انتقاد از ایران و ایرانی ندارند، برای کسانی است
که هیچ ذهنیتی از منافع ملی کشور ندارند، برای کسانی
است که نام ستاره های هالیوودی را میدانند ولی نام مشاهیر و قهرمانان خود را
نمیدانند، برای کسانی است که دبی رفتن را با افتخار میان دوستانشان تعریف میکنند
و...

شهید علی اقبالی دوگاهه
اهل رودبار جوان ترین استاد خلبان و سرلشکر نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
بود. او مدرک دیپلم خود را از دبیرستان امیرکبیر تهران گرفت و در ۱۳ آذرماه ۱۳۴۶ به
استخدام نیروی هوایی شاهنشاهی ایران درآمد. پس از گذراندن آموزش‌های تخصصی و
مهارت‌های فنی و انجام پرواز مقدماتی با هواپیمای پاپ و اف-۳۳ در دانشکده پرواز، در
۲۵ مرداد ۱۳۴۷ برای تکمیل دوره خلبانی به پایگاه هوایی ویلیامز شهر فنیکس ایالت
آریزونای آمریکا فرستاده شد و سپس به خدمت در ارتش ایران مشغول شد. وی در طی دوران
فعالیتش مسئولیت‌هایی در پایگاه‌های بوشهر، دزفول، تبریز و ستاد نیروی هوایی تهران
داشت و همچنین سرپرست پست‌های راهبردی معلم خلبانی، رئیس شعبه اطلاعات و عملیات
فرماندهی گردان ۲۳ شکاری و در معاونت طرح و برنامه نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی
ایران افسر ناظر اجرای طرح‌های عملیاتی بود.

شهید اقبالی نیروگاههای
راهبردی مختلفی را در عراق بمباران کرده بود و آخرین عملیات شهید اقبالى در ۱ آبان
۱۳۵۹ در یک ماموریت برون‌مرزی به عنوان سرگروه با هدف بمباران یکی از سایت‌های
رادار شهر موصل اعزام شد. دو فروند هواپیمای اف-۵ پس از رسیدن به منطقه و عدم
مشاهده هدف نخست برای بمباران پادگان العقره در حوالی پایگاه هوایی کرکوک به عنوان
هدف دوم، تغییر مسیر دادند. پس از بمباران این پادگان، در راه بازگشت جنگنده وى
مورد اصابت موشک قرار گرفت و در ۳۰ کیلومتری شرق موصل پس از اجکت ، سقوط
کرد.

پس از سقوط هواپیمای
شهید اقبالی او به اسارت در آمد و صدام حسین جنایتکار که مورد حمایت آمریکا، انگلیس
و همه کشورهای عربی به غیر از سوریه و لبنان بود، دستور داد او را میان دو خودرو
بسته تا پس از حرکت خودروها بدنش را نصف کنند!!!! نیمی از پیکر پاک این شهید در
گورستان محافظیه شهر نینوا و نیمه دیگر آن را در قبرستان زبیر شهر موصل به خاک
سپردند!!!

روانش شاد و راهش پر
رهرو باد...